Bordeaux Chateau Stories · 1855 Classification
後継者のいない美食家地主は、なぜ血縁ではなく別家の当主を選んだのか——シャトー・グラン・ピュイ・ラコストの継承劇
シャトー・グラン・ピュイ・ラコストの継承を決めたのは、血のつながりでも資本の論理でもなく、一人の老いた地主の好みだった。
その地主の名はレイモン・デュパン。著名な美食家として知られ、格付けシャトー評議会の議長まで務めた人物である。直系の後継者を持たなかった彼が、83歳になったとき後を託した相手は、血縁ではなく、別のシャトーを営む一族の当主だった。答えは、ポイヤックの丘の上で交差した二つの家系の物語にある。
| 項目 | 内容 |
|---|---|
| 正式名称 | シャトー・グラン・ピュイ・ラコスト（Château Grand-Puy-Lacoste） |
| 村・地区 | ポイヤックAOC（メドック左岸・北緯45度線上） |
| 1855年格付け | 第5級（サンキエム・クリュ、ポイヤック） |
| セカンドワイン | ラコスト・ボリー（Lacoste-Borie） |
| ブレンド | カベルネ・ソーヴィニヨン75%／メルロー20%／カベルネ・フラン5%（平均樹齢38年） |
| 節目の年 | 1737年 建物起源／1855年 現在の姿に改築・同年格付け第5級／1926年 サン＝レジエ・ドリニャック兄弟が財政難で売却／1978年 デュパンがボリー家へ譲渡・フランソワ＝グザヴィエ・ボリーが当主に／1979年 マリー＝エレーヌと結婚しシャトー内に居住 |
婚姻が生んだ名前、そして1855年の丘
このシャトーの建物の起源は1737年に遡る。だが今知られる姿になったのは1855年、ピエール＝フレデリック・ラコストのもとで、トゥーレーヌ産のスレートを用いた改築によってのことだ。奇しくもこの年は、パリ万博の格付けが定められた年でもある。石の上に新しい屋根が載った年と、丘の格が定まった年が、たまたま重なっていたことになる。
「グラン・ピュイ・ラコスト」という名称そのものは、婚姻によって成立した。マリー＝ジャンヌ・ド・サン＝ギロンがフランソワ・ラコストと結婚したことで、丘の名「グラン・ピュイ」に「ラコスト」の家名が加わり、今の呼び名になったのである。だが1926年、ピエール＝フレデリックの孫にあたるエリー＆エドゥアール・ド・サン＝レジエ・ドリニャック兄弟は、第一次大戦後の財政難のなかでこの地所を手放す。ラコスト家がこの丘を離れた瞬間だった。
野菜と鶏で払われた給金、そして後継者への譲渡
売却後、まもなくこの地を治めることになったのが、著名な美食家として知られたレイモン・デュパンである。彼のもとにも、時代の波は容赦なく押し寄せた。1932年から1933年にかけての不作は深刻な経済難をもたらし、デュパンは貯蔵庫責任者への支払いを、野菜や家禽、そしてワインで済ませていたという逸話が残る。金銭ではなく現物で人を養った地主の姿が、この不況の時代を物語っている。
だがデュパンには直系の後継者がいなかった。1978年、83歳になった彼は、後を託す相手を血縁にではなく他家の当主に求めた。選ばれたのはジャン＝ウジェーヌ・ボリー——サン・ジュリアンのシャトー・デュクリュ・ボーカイユ（第2級）を営む一族の当主である。売却後もデュパンは頻繁にこの地を訪れ、1980年に世を去った。
デュクリュ・ボーカイユから来た一族、そしてもう一つの「グラン・ピュイ」
ジャン＝ウジェーヌ・ボリーの一族の歩みは、コレーズ県メイマック出身の兄弟、ウジェーヌとエミール・ボリーにまで遡る。二人は1886年、ポイヤックでワイン取引業のセラーを借り、1901年には自前の醸造設備を建て、シャトー・カロンヌ・サント・ジェムを取得した。次の世代、フランシスとマルセル・ボリーは「ボリー・フレール」を興してシャトー・バタイエ（第5級）を取得。1939年に事業を分割し、フランシスの取り分がシャトー・オー・バタイエとなる。1941年、フランシスはシャトー・デュクリュ・ボーカイユを購入し、以後そこに居を構えた。
その息子ジャン＝ウジェーヌは1953年に父を継ぎ、デュクリュ・ボーカイユとオー・バタイエを経営していた。そこへ、旧友デュパンからの譲渡話が舞い込む。1978年にシャトー・グラン・ピュイ・ラコストを取得すると、ジャン＝ウジェーヌはただちに息子フランソワ＝グザヴィエ・ボリーを当主に据えた。翌1979年、フランソワ＝グザヴィエはマリー＝エレーヌと結婚し、メドックの慣習に反してシャトー内に居を移す。以来この家は、敷地の礼拝堂で子どもたちに洗礼を授けてきた。第五世代にあたるエムリーヌ・ボリー、ロランス・カステジャ、ピエール＝アントワーヌ・ボリーは、現在ともに経営を担っている。
丘の名「グラン・ピュイ」は、もう一軒のシャトー、グラン・ピュイ・デュカスにも受け継がれている。だがその起源は、まったく別の物語をたどる。グラン・ピュイ・デュカスの起こりは1675年、アルノー・デュカスがポイヤックの川沿いに土地を得たことに始まり、以後約300年、デュカス家が所有した。1855年の格付け時点では「アルティーグ＝アルノー」の名で分類され、1971年、2005年と持ち主を替えて現在に至る。二つのシャトーの間に、地所を分けた記録は見当たらない。丘の名だけが、今も両者の間で分け合われている。
フランソワ＝グザヴィエ・ボリーは、ワインは言葉を超え、文化と感情の普遍的な言語である、という趣旨の哲学を語ってきたとされる。
知っておくと語れる3つ
- 地主の給金は、現金ではなく野菜と鶏だった。 1932〜33年の不作による経済難のなか、レイモン・デュパンは貯蔵庫責任者への支払いを野菜・家禽・ワインで行っていたという逸話が残る。
- 後継者は血縁ではなく、別のシャトーを営む一族の当主から選ばれた。 83歳のデュパンが1978年に地所を託したのは、シャトー・デュクリュ・ボーカイユ（第2級）を営むジャン＝ウジェーヌ・ボリーだった。
- 同じ「グラン・ピュイ」を名乗る丘に、もう一つのシャトーが立つ。 グラン・ピュイ・デュカスは1675年アルノー・デュカスに始まる別系譜で、二つの地所を分けた記録は残っていない。
Why Did a Childless Gourmet Landowner Choose the Head of Another Château Over His Own Bloodline? — The Succession Drama of Château Grand-Puy-Lacoste
What decided the succession of Château Grand-Puy-Lacoste was neither blood ties nor the logic of capital, but the personal preference of one aging landowner.
That landowner’s name was Raymond Dupin. Known as a celebrated gourmet, he even served as chairman of the council of classified-growth châteaux. Having no direct heir of his own, when he reached the age of 83 the person to whom he entrusted the estate’s future was not a blood relative, but the head of a family running another château. The answer lies in the story of two family lines that crossed paths on a hilltop in Pauillac.
| Item | Details |
|---|---|
| Official name | Château Grand-Puy-Lacoste |
| Commune / district | Pauillac AOC (left bank of the Médoc, on the 45th parallel north) |
| 1855 Classification | Fifth Growth (Cinquième Cru, Pauillac) |
| Second wine | Lacoste-Borie |
| Blend | Cabernet Sauvignon 75% / Merlot 20% / Cabernet Franc 5% (average vine age 38 years) |
| Milestones | 1737: origins of the building / 1855: rebuilt into its present form; classified as a Fifth Growth the same year / 1926: the Saint-Légier Doligeard brothers sell the estate amid financial difficulty / 1978: Dupin transfers the estate to the Borie family; François-Xavier Borie becomes its head / 1979: marries Marie-Hélène and takes up residence at the château |
A Name Born of Marriage, and the Hill of 1855
The origins of this château’s buildings date back to 1737. But it was not until 1855, under Pierre-Frédéric Lacoste, that it took on the form known today, through a renovation using slate from Touraine. As it happens, this was also the year the classification was drawn up for the Paris World’s Fair. The year a new roof was laid over stone and the year the hill’s rank was fixed turned out, by coincidence, to be one and the same.
The name “Grand-Puy-Lacoste” itself came into being through marriage. When Marie-Jeanne de Saint-Guiron married François Lacoste, the family name “Lacoste” was added to the hill’s name “Grand-Puy,” giving rise to the name used today. But in 1926, Pierre-Frédéric’s grandsons, the brothers Élie and Édouard de Saint-Légier Doligeard, gave up the estate amid the financial hardship that followed the First World War. It was the moment the Lacoste family left the hill.
Wages Paid in Vegetables and Chickens, and the Handover to a Successor
Not long after the sale, the estate came to be run by Raymond Dupin, known as a celebrated gourmet. The tides of the era pressed in on him too, without mercy. The poor harvests of 1932 to 1933 brought serious economic hardship, and an anecdote survives that Dupin settled payments to his cellar master in vegetables, poultry, and wine. The image of a landowner sustaining people through goods rather than money speaks to the hardship of that depressed era.
But Dupin had no direct heir. In 1978, at the age of 83, he looked not to a blood relative but to the head of another family to entrust the estate to. The one chosen was Jean-Eugène Borie — head of the family running Château Ducru-Beaucaillou (Second Growth) in Saint-Julien. Even after the sale, Dupin visited the estate frequently, and he passed away in 1980.
The Family That Came From Ducru-Beaucaillou, and Another “Grand-Puy”
The story of Jean-Eugène Borie’s family traces back to two brothers from Meymac in the Corrèze department, Eugène and Émile Borie. In 1886 the two brothers leased a cellar for the wine trade in Pauillac, and in 1901 they built their own winemaking facilities and acquired Château Caronne-Sainte-Gemme. The next generation, Francis and Marcel Borie, founded “Borie Frères” and acquired Château Batailley (Fifth Growth). In 1939 they split the business, and Francis’s share became Château Haut-Batailley. In 1941, Francis purchased Château Ducru-Beaucaillou and thereafter made his home there.
His son Jean-Eugène succeeded his father in 1953 and ran both Ducru-Beaucaillou and Haut-Batailley. It was then that the offer of transfer came in from his old friend Dupin. When he acquired Château Grand-Puy-Lacoste in 1978, Jean-Eugène immediately installed his son François-Xavier Borie as its head. The following year, 1979, François-Xavier married Marie-Hélène and, contrary to Médoc custom, moved his residence into the château. Ever since, the family has baptized its children in the chapel on the estate. The fifth generation — Emeline Borie, Laurence Castéja, and Pierre-Antoine Borie — currently run the estate together.
The hill’s name “Grand-Puy” has also been carried on by another château, Grand-Puy Ducasse. But its origin follows an entirely different story. Grand-Puy Ducasse began in 1675, when Arnaud Ducasse acquired land along the river in Pauillac, and the Ducasse family owned it for roughly 300 years thereafter. At the time of the 1855 classification it was categorized under the name “Artigue-Arnaud,” and it has since changed hands in 1971 and 2005, down to the present day. No record has been found of the two estates ever having divided a single property between them. Only the name of the hill is shared between them today.
François-Xavier Borie is said to have expressed a philosophy to the effect that wine transcends words, being a universal language of culture and emotion.
Three Facts Worth Knowing
- The landowner’s wages were paid in vegetables and chickens, not cash. An anecdote survives that during the economic hardship caused by the poor harvests of 1932–33, Raymond Dupin paid his cellar master in vegetables, poultry, and wine.
- The successor was chosen not from among blood relatives, but from the head of a family running another château. In 1978, the 83-year-old Dupin entrusted the estate to Jean-Eugène Borie, who ran Château Ducru-Beaucaillou (Second Growth).
- Another château stands on the same hill that bears the name “Grand-Puy.” Grand-Puy Ducasse is a separate lineage beginning in 1675 with Arnaud Ducasse, and no record remains of the two properties ever having been divided from one another.
เหตุใดเจ้าของที่ดินนักชิมอาหารผู้ไม่มีทายาทสายเลือด จึงเลือกประมุขของตระกูลที่บริหารชาโตอื่น แทนที่จะเป็นญาติสายเลือด — บทละครแห่งการสืบทอดของชาโต กร็อง-ปุย-ลากอสต์
สิ่งที่ตัดสินการสืบทอดของชาโต กร็อง-ปุย-ลากอสต์ (Château Grand-Puy-Lacoste) ไม่ใช่สายเลือดหรือตรรกะของทุน แต่คือรสนิยมส่วนตัวของเจ้าของที่ดินสูงวัยคนหนึ่ง
เจ้าของที่ดินผู้นั้นมีชื่อว่า เรมง ดูแปง (Raymond Dupin) เขาเป็นที่รู้จักในฐานะนักชิมอาหารผู้มีชื่อเสียง และเคยดำรงตำแหน่งประธานสภาชาโตที่ได้รับการจัดอันดับด้วย เมื่อไม่มีทายาทสายเลือดโดยตรง และเมื่ออายุ 83 ปี บุคคลที่เขาฝากอนาคตของที่ดินไว้ด้วยไม่ใช่ญาติสายเลือด แต่เป็นประมุขของตระกูลที่บริหารชาโตอีกแห่งหนึ่ง คำตอบอยู่ในเรื่องราวของสองสายตระกูลที่ไขว้กันบนเนินเขาแห่งโปยัค (Pauillac)
| รายการ | รายละเอียด |
|---|---|
| ชื่อทางการ | ชาโต กร็อง-ปุย-ลากอสต์ (Château Grand-Puy-Lacoste) |
| หมู่บ้าน/เขต | โปยัค เอโอเซ (Pauillac AOC) (ฝั่งซ้ายของแม่น้ำเมด็อก บนเส้นละติจูด 45 องศาเหนือ) |
| การจัดอันดับปี 1855 | กร็องครูระดับ 5 (Cinquième Cru, โปยัค) |
| ไวน์รอง | ลากอสต์-โบรี (Lacoste-Borie) |
| สัดส่วนองุ่น | กาแบร์เนโซวีญง 75% / เมอร์โล 20% / กาแบร์เนฟรอง 5% (อายุเถาองุ่นเฉลี่ย 38 ปี) |
| ปีสำคัญ | ค.ศ. 1737 จุดกำเนิดอาคาร / ค.ศ. 1855 ปรับปรุงเป็นรูปโฉมปัจจุบัน และได้รับการจัดอันดับระดับ 5 ในปีเดียวกัน / ค.ศ. 1926 พี่น้องแซ็ง-เลฌีเย โดลิญญาร์ (Saint-Légier Doligeard) ขายกิจการเนื่องจากปัญหาการเงิน / ค.ศ. 1978 ดูแปงโอนกิจการให้ตระกูลโบรี (Borie) และฟร็องซัว-ซาวีเย โบรี (François-Xavier Borie) ขึ้นเป็นประมุข / ค.ศ. 1979 แต่งงานกับมารี-เอแลน และย้ายมาพำนักในชาโต |
ชื่อที่เกิดจากการแต่งงาน และเนินเขาแห่งปี 1855
จุดกำเนิดของอาคารชาโตแห่งนี้ย้อนกลับไปถึงปี ค.ศ. 1737 แต่รูปโฉมที่เรารู้จักกันในปัจจุบันเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1855 ในสมัยของปีแยร์-เฟรเดริก ลากอสต์ (Pierre-Frédéric Lacoste) จากการปรับปรุงโดยใช้หินชนวนจากตูแรน (Touraine) และปีเดียวกันนี้เองที่การจัดอันดับสำหรับงานเวิลด์แฟร์ที่ปารีสก็ได้ถูกกำหนดขึ้น ปีที่หลังคาใหม่ถูกวางลงบนหิน กับปีที่ลำดับชั้นของเนินเขาถูกกำหนด จึงบังเอิญตรงกันพอดี
ชื่อ “กร็อง-ปุย-ลากอสต์” (Grand-Puy-Lacoste) นั้นเกิดขึ้นจากการแต่งงาน เมื่อมารี-ฌาน เดอ แซ็ง-กีรง (Marie-Jeanne de Saint-Guiron) แต่งงานกับฟร็องซัว ลากอสต์ (François Lacoste) นามสกุล “ลากอสต์” จึงถูกเพิ่มเข้าไปในชื่อเนินเขา “กร็อง-ปุย” (Grand-Puy) กลายเป็นชื่อเรียกที่ใช้มาจนถึงปัจจุบัน แต่ในปี ค.ศ. 1926 หลานของปีแยร์-เฟรเดริก คือพี่น้องเอลีและเอดูอาร์ เดอ แซ็ง-เลฌีเย โดลิญญาร์ (Élie และ Édouard de Saint-Légier Doligeard) ได้ปล่อยมือจากที่ดินแห่งนี้ท่ามกลางความยากลำบากทางการเงินหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เป็นช่วงเวลาที่ตระกูลลากอสต์จากเนินเขานี้ไป
ค่าจ้างที่จ่ายด้วยผักและไก่ และการส่งมอบให้ผู้สืบทอด
ไม่นานหลังการขาย ที่ดินแห่งนี้ก็ตกอยู่ภายใต้การดูแลของเรมง ดูแปง ผู้เป็นที่รู้จักในฐานะนักชิมอาหารผู้มีชื่อเสียง คลื่นแห่งยุคสมัยก็ซัดเข้าใส่เขาอย่างไม่ปรานีเช่นกัน การเก็บเกี่ยวที่ย่ำแย่ในช่วงปี ค.ศ. 1932 ถึง 1933 นำมาซึ่งความยากลำบากทางเศรษฐกิจอย่างหนัก และมีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่าดูแปงจ่ายค่าจ้างให้หัวหน้าห้องเก็บไวน์เป็นผัก สัตว์ปีก และไวน์ แทนเงินสด ภาพของเจ้าของที่ดินผู้เลี้ยงดูผู้คนด้วยสิ่งของแทนเงินตรา สะท้อนให้เห็นถึงยุคเศรษฐกิจตกต่ำครั้งนั้นได้เป็นอย่างดี
แต่ดูแปงไม่มีทายาทสายเลือดโดยตรง ในปี ค.ศ. 1978 เมื่อเขาอายุ 83 ปี เขาไม่ได้มองหาผู้สืบทอดจากญาติสายเลือด แต่มองหาจากประมุขของตระกูลอื่น ผู้ที่ได้รับเลือกคือ ฌ็อง-เออแฌน โบรี (Jean-Eugène Borie) ประมุขของตระกูลที่บริหารชาโต ดูว์ครู-โบกาโย (Château Ducru-Beaucaillou ระดับ 2) แห่งแซ็ง-ฌูลีเอ็ง (Saint-Julien) แม้หลังการขาย ดูแปงก็ยังมาเยี่ยมเยียนที่ดินแห่งนี้บ่อยครั้ง ก่อนจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1980
ตระกูลที่มาจากดูว์ครู-โบกาโย และ “กร็อง-ปุย” อีกแห่งหนึ่ง
เส้นทางของตระกูลฌ็อง-เออแฌน โบรี ย้อนกลับไปถึงพี่น้องสองคนจากเมมัก (Meymac) ในจังหวัดกอแรซ (Corrèze) คือเออแฌนและเอมีล โบรี (Eugène และ Émile Borie) ทั้งสองเช่าห้องเก็บไวน์เพื่อทำธุรกิจค้าไวน์ที่โปยัคในปี ค.ศ. 1886 และในปี ค.ศ. 1901 ได้สร้างโรงผลิตไวน์ของตนเองขึ้น พร้อมทั้งได้มาซึ่งชาโต การอนน์ แซ็งต์-แฌม (Château Caronne-Sainte-Gemme) คนรุ่นถัดมาคือฟร็องซิสและมาร์แซล โบรี (Francis และ Marcel Borie) ก่อตั้ง “โบรี แฟรร์” (Borie Frères) และได้มาซึ่งชาโต บาไตเย (Château Batailley ระดับ 5) ในปี ค.ศ. 1939 ทั้งสองได้แบ่งกิจการกัน โดยส่วนแบ่งของฟร็องซิสกลายเป็นชาโต โอ-บาไตเย (Château Haut-Batailley) ในปี ค.ศ. 1941 ฟร็องซิสได้ซื้อชาโต ดูว์ครู-โบกาโย และตั้งแต่นั้นมาก็ได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นั่น
ฌ็อง-เออแฌน บุตรชายของเขา ได้สืบทอดกิจการต่อจากบิดาในปี ค.ศ. 1953 และบริหารทั้งดูว์ครู-โบกาโยและโอ-บาไตเย จนกระทั่งข้อเสนอการโอนกิจการจากดูแปง เพื่อนเก่าแก่ของเขา ก็เข้ามาถึง เมื่อเขาได้มาซึ่งชาโต กร็อง-ปุย-ลากอสต์ ในปี ค.ศ. 1978 ฌ็อง-เออแฌนก็แต่งตั้งฟร็องซัว-ซาวีเย โบรี บุตรชายของเขา ขึ้นเป็นประมุขทันที ปีถัดมาคือ ค.ศ. 1979 ฟร็องซัว-ซาวีเยแต่งงานกับมารี-เอแลน (Marie-Hélène) และย้ายที่พำนักเข้ามาในชาโต ซึ่งขัดกับธรรมเนียมของเมด็อก (Médoc) นับแต่นั้นมา ครอบครัวนี้ก็ทำพิธีศีลจุ่มให้บุตรหลานในโบสถ์น้อยภายในที่ดินเสมอมา รุ่นที่ห้าอันได้แก่ เอมลีน โบรี (Emeline Borie), โลร็องซ์ กัสเตฌา (Laurence Castéja) และปีแยร์-อ็องตวน โบรี (Pierre-Antoine Borie) ปัจจุบันร่วมกันบริหารกิจการอยู่
ชื่อเนินเขา “กร็อง-ปุย” ยังถูกสืบทอดไปยังชาโตอีกแห่งหนึ่งคือ กร็อง-ปุย ดูว์กาส (Grand-Puy Ducasse) แต่จุดกำเนิดของที่นั่นเดินตามเรื่องราวที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง จุดเริ่มต้นของกร็อง-ปุย ดูว์กาส คือปี ค.ศ. 1675 เมื่ออาร์โน ดูว์กาส (Arnaud Ducasse) ได้มาซึ่งที่ดินริมแม่น้ำที่โปยัค และตระกูลดูว์กาสก็เป็นเจ้าของสืบมาประมาณ 300 ปี ณ เวลาที่มีการจัดอันดับในปี ค.ศ. 1855 ที่ดินแห่งนี้ถูกจัดอยู่ในชื่อ “อาร์ตีก-อาร์โน” (Artigue-Arnaud) และเปลี่ยนมือเจ้าของอีกในปี ค.ศ. 1971 และ ค.ศ. 2005 มาจนถึงปัจจุบัน ไม่พบบันทึกว่าที่ดินทั้งสองแห่งเคยถูกแบ่งออกจากกัน มีเพียงชื่อของเนินเขาเท่านั้นที่ยังคงถูกแบ่งปันระหว่างทั้งสองแห่งมาจนถึงทุกวันนี้
กล่าวกันว่าฟร็องซัว-ซาวีเย โบรี เคยกล่าวถึงปรัชญาในทำนองที่ว่าไวน์อยู่เหนือถ้อยคำ เป็นภาษาสากลแห่งวัฒนธรรมและอารมณ์ความรู้สึก
3 เรื่องที่รู้แล้วเล่าต่อได้
- ค่าจ้างของเจ้าของที่ดินไม่ใช่เงินสด แต่เป็นผักและไก่ ท่ามกลางความยากลำบากทางเศรษฐกิจจากการเก็บเกี่ยวที่ย่ำแย่ในปี ค.ศ. 1932-33 มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่าเรมง ดูแปงจ่ายค่าจ้างให้หัวหน้าห้องเก็บไวน์เป็นผัก สัตว์ปีก และไวน์
- ผู้สืบทอดไม่ได้ถูกเลือกจากญาติสายเลือด แต่จากประมุขของตระกูลที่บริหารชาโตอีกแห่งหนึ่ง ดูแปงวัย 83 ปี ได้ฝากที่ดินไว้ในปี ค.ศ. 1978 กับฌ็อง-เออแฌน โบรี ผู้บริหารชาโต ดูว์ครู-โบกาโย (ระดับ 2)
- มีชาโตอีกแห่งหนึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาที่ใช้ชื่อ “กร็อง-ปุย” เดียวกัน กร็อง-ปุย ดูว์กาสเป็นสายตระกูลแยกต่างหากที่เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1675 จากอาร์โน ดูว์กาส และไม่พบบันทึกว่าที่ดินทั้งสองแห่งเคยถูกแบ่งออกจากกัน
