Bordeaux Chateau Stories · 1855 Classification
眠れる美女を目覚めさせた家 ― シャトー・ブラネール・デュクリュ、マロトー家二代の物語
1988年、フランス北部出身の一人の男が、サン・ジュリアンの石だらけの地所を買い取った。大手アグリフード企業の前会長を務めた人物である。ワインづくりの経験は一つもなかった。公式プレス資料は、この買収を「眠れる美女を目覚めさせる仕事」だったと振り返る。パトリック・マロトーが選んだ相手の名は、シャトー・ブラネール・デュクリュ。それから約30年、経営は息子へと静かに引き継がれていく。
名前は少しややこしい。同じ地域には「デュクリュ・ボーカイユ」という、似た響きを持つ第2級のシャトーが存在する。同じ「デュクリュ」を分け合いながら、二つの城はまったく別の歴史を歩んできた。この共通点は、はたして血のつながりによるものなのだろうか。そしてもう一つ、この城には1680年にまで遡る、土地そのものの分かれ道の物語がある。
| 項目 | 内容 |
|---|---|
| 正式名称 | シャトー・ブラネール・デュクリュ |
| 村・地区 | サン・ジュリアン（メドック）・サン・ジュリアンAOC |
| 1855年格付け | 第4級（カトリエム・クリュ） |
| セカンドワイン | デュリュック・ド・ブラネール・デュクリュ |
| 畑 | 約60ヘクタール・約15のマイクロテロワール／カベルネ・ソーヴィニヨン65%・メルロー28%・プティ・ヴェルド4%・カベルネ・フラン3%／平均樹齢35年 |
| 現所有 | マロトー家（1988年取得） |
| 現会長 | フランソワ゠グザヴィエ・マロトー（2017年継承） |
| 醸造ディレクター | ジャン゠ドミニク・ヴィドー（2002年〜） |
| 節目の年 | 1680年 ベイシュヴェル地所の一部を取得／1824年 デュ・リュック家が館を建設／1855年 第4級に選出／1988年 マロトー家取得・セカンドワイン開始／2017年 F-X.マロトーが経営継承 |
1680年、ベイシュヴェルの一部に生まれた土地
1680年、ジャン゠バティスト・ブラネールという人物が、石の多い土地に可能性を見い出し、当時広大だったベイシュヴェル地所の一部を取得した。これがこの城の出発点だ。一部のワイン専門メディアは、当時ベイシュヴェル地所を所有していたエペルノン公が1642年に死去した際、多額の負債を抱えた広大な所領が債権者への支払いのため徐々に分割・売却され、その中からブラネール・デュクリュを含む複数の地所が生まれたと伝える。
1824年、デュ・リュック家が、パラディオ建築の魅力を備えた新古典主義様式の館を建てた。今もこの城の顔となっている建物である。その後、地所は親族のギュスターヴ・デュクリュに継承され、1919年まで同じ家族のもとにあり続けた。「デュクリュ」の名がいつラベルに正式に加わったのかは資料の間で確認が取れていないが、一部のワイン専門メディアは、ギュスターヴが自らの名を加えたことで「シャトー・ブラネール・デュクリュ」の名が定まったと伝えている。1855年、メドックの格付けでこの地所は第4級グラン・クリュ・クラッセに選ばれた。1919年から1988年までの所有者については、一部のメディアがタピエ家の名を挙げるが、詳細は判然としない。
なぜ「デュクリュ」を分け合いながら別の道を歩んだのか
ブラネール・デュクリュとデュクリュ・ボーカイユ。二つの名前を並べれば、誰もが同じ一族の分家を想像するだろう。だがブラネール・デュクリュがデュクリュ・ボーカイユから直接分かれたという事実は、確認できていない。両者の間に系譜的なつながりを裏付ける記録も、それを否定する記録も見つかっていない。
隣に立つシャトー・デュクリュ・ボーカイユ（第2級）は、公式サイトによれば、その名を「beaux cailloux（美しい小石）」に由来させている。この小石は、古いガロンヌ川が更新世初期、約200万年前のギュンツ氷期に堆積させた礫だという。3世紀にわたり6つの家族——デジャン、ベルジュロン、デュクリュ、ジョンストン、デバラ、ボリー——がこの地所を受け継いできた。同じ「デュクリュ」の名を持ちながら、こちらの家系にブラネール・デュクリュとの血縁関係を示す記録はない。隣り合う土地に立ちながら、二つの城が歩んできた道のりは、記録の上では別々である。
眠れる美女を目覚めさせた1988年
1988年、パトリック・マロトーがこの地所を取得し、家族で経営を始めた。大手アグリフード企業の前会長だった彼にとって、ワインづくりはまったく未知の領域だった。それでも彼は、この地所に新しい時代を切り開いていく。同じ年、セカンドワイン「デュリュック・ド・ブラネール・デュクリュ」の醸造が始まった。1824年に館を建てたデュ・リュック家へのオマージュとして名づけられたワインである。
マロトーは1991年、ボルドー地域でも早い時期に重力充填式のモダンなタンクを導入し、醸造設備を刷新した。経営者としての顔も広がっていく。2000年から2008年までボルドー・グラン・クリュ連合の会長を、2004年から2017年まではサン・ジュリアン・アペラシオンの会長を務め、「ボルドーとブラネール・デュクリュの大使」と呼ばれる立場を担った。
2015年、パリ・ドーフィーヌ大学出身で金融業界に身を置いていた息子フランソワ゠グザヴィエ・マロトーが地所に加わる。2017年、経営は父から息子へと引き継がれ、同じ年、フランソワ゠グザヴィエは父と同じくサン・ジュリアン・アペラシオンの会長職も継いだ。約60ヘクタール、15ほどのマイクロテロワールに分かれた畑では、カベルネ・ソーヴィニヨンを主体にメルロー、プティ・ヴェルド、カベルネ・フランが植えられ、ジロンド河口近くの粘土層の上に堆積した砂利の土壌がブドウを育てている。ワイン経験のなかった前会長が目覚めさせた地所は、いま二代目の手に委ねられている。
知っておくと語れる3つ
- 1680年、ベイシュヴェルの一部から生まれた城。 ジャン゠バティスト・ブラネールが石の多い土地に可能性を見い出し、当時広大だったベイシュヴェル地所の一部を取得したのが、この城の出発点だ。
- 買い手はワイン経験ゼロの経営者だった。 1988年、大手アグリフード企業の前会長だったパトリック・マロトーがこの地所を取得し、家族経営を始めた。
- 「デュクリュ」の名を分け合う二つの城は、血のつながりを示す記録がない。 隣に立つデュクリュ・ボーカイユとは、血縁関係を示す記録がないまま同じ名を共有している。
The House That Woke a Sleeping Beauty — Château Branaire-Ducru and Two Generations of the Maroteaux Family
In 1988, a man from the north of France bought a stony estate in Saint-Julien. He had served as the former chairman of a major agri-food company and had no experience whatsoever in winemaking. The official press materials recall this acquisition as work to “wake a sleeping beauty.” The name Patrick Maroteaux chose was Château Branaire-Ducru. Over the roughly three decades that followed, management would quietly pass to his son.
The name is a little confusing. The same region is home to a similarly named Second Growth, Château Ducru-Beaucaillou. The two châteaux share the word “Ducru,” yet they have followed entirely separate histories. Is this shared word truly a matter of blood ties? And there is another story here too — one that traces the land itself back to a division dating to 1680.
| Item | Details |
|---|---|
| Official name | Château Branaire-Ducru |
| Commune / district | Saint-Julien (Médoc), Saint-Julien AOC |
| 1855 Classification | Fourth Growth (Quatrième Cru) |
| Second wine | Duluc de Branaire-Ducru |
| Vineyard | Approximately 60 hectares across roughly 15 micro-terroirs / Cabernet Sauvignon 65%, Merlot 28%, Petit Verdot 4%, Cabernet Franc 3% / average vine age 35 years |
| Current ownership | The Maroteaux family (acquired 1988) |
| Current chairman | François-Xavier Maroteaux (succeeded 2017) |
| Winemaking director | Jean-Dominique Videau (since 2002) |
| Milestone years | 1680 — Part of the Beychevelle estate acquired / 1824 — The du Luc family built the château / 1855 — Named Fourth Growth / 1988 — Acquired by the Maroteaux family; second wine launched / 2017 — F-X. Maroteaux succeeds to leadership |
1680: Land Born from Part of Beychevelle
In 1680, a man named Jean-Baptiste Branaire saw promise in a stony piece of land and acquired part of what was then the vast Beychevelle estate. This was the starting point of the château. Some wine media report that when the Duc d’Épernon, who owned the Beychevelle estate at the time, died in 1642, the vast property, burdened with heavy debts, was gradually divided and sold off to pay creditors — and that several estates, including Branaire-Ducru, emerged from that process.
In 1824, the du Luc family built a neoclassical château with the charm of Palladian architecture — the building that still stands as the face of the estate today. The estate was later passed down to a relative, Gustave Ducru, and remained within the same family until 1919. Sources do not agree on exactly when the name “Ducru” was formally added to the label, but some wine media report that it was Gustave’s addition of his own name that fixed the château’s name as “Château Branaire-Ducru.” In 1855, the estate was named a Fourth Growth Grand Cru Classé in the Médoc classification. As for who owned the estate between 1919 and 1988, some media cite the Tapie family, though the details remain unclear.
Why Two Châteaux Sharing “Ducru” Took Separate Paths
Branaire-Ducru and Ducru-Beaucaillou. Set the two names side by side, and anyone would imagine a shared family line split into branches. But there is no confirmed fact that Branaire-Ducru branched directly from Ducru-Beaucaillou. No record has been found either confirming or denying a genealogical connection between the two.
Its neighbor, Château Ducru-Beaucaillou (Second Growth), traces its name, according to its official website, to “beaux cailloux” (beautiful pebbles) — gravel said to have been deposited by the ancient Garonne River during the early Pleistocene Günz glaciation, roughly two million years ago. Over three centuries, six families — Dejean, Bergeron, Ducru, Johnston, Debarre, and Borie — have carried the estate forward. Though it shares the name “Ducru,” no record links this family line to Branaire-Ducru by blood. Standing on neighboring plots of land, the two châteaux have, on the record, walked separate paths.
1988: The Year a Sleeping Beauty Was Woken
In 1988, Patrick Maroteaux acquired the estate and began running it as a family business. For a man who had been the former chairman of a major agri-food company, winemaking was entirely uncharted territory. Even so, he set about opening a new chapter for the estate. That same year, production began on the second wine, “Duluc de Branaire-Ducru,” named in homage to the du Luc family who had built the château in 1824.
In 1991, Maroteaux modernized the winemaking facilities, introducing gravity-flow tanks — a modern approach that was early for the Bordeaux region at the time. His profile as an industry figure grew as well. He served as chairman of the Union des Grands Crus de Bordeaux from 2000 to 2008, and as chairman of the Saint-Julien appellation from 2004 to 2017, coming to be known as an “ambassador for Bordeaux and for Branaire-Ducru.”
In 2015, his son François-Xavier Maroteaux, a graduate of Paris-Dauphine University who had worked in the finance industry, joined the estate. In 2017, management passed from father to son, and that same year François-Xavier also succeeded his father as chairman of the Saint-Julien appellation. Across roughly 60 hectares divided into about 15 micro-terroirs, the vineyard is planted primarily to Cabernet Sauvignon alongside Merlot, Petit Verdot, and Cabernet Franc, with vines rooted in gravel soils layered over clay near the Gironde estuary. The estate once woken by a former chairman with no wine experience is now in the hands of a second generation.
Three Facts Worth Knowing
- A château born from part of Beychevelle in 1680. Jean-Baptiste Branaire saw promise in a stony piece of land and acquired part of what was then the vast Beychevelle estate — the starting point of this château.
- The buyer was an executive with zero wine experience. In 1988, Patrick Maroteaux, the former chairman of a major agri-food company, acquired the estate and began running it as a family business.
- The two châteaux sharing the name “Ducru” have no record of a blood tie. No record links Branaire-Ducru to its neighbor Ducru-Beaucaillou by blood, even as the two share the same name.
บ้านที่ปลุกเจ้าหญิงนิทรา ― ชาโต บรานาร์-ดูว์ครู (Château Branaire-Ducru) และเรื่องราวสองรุ่นของตระกูลมาโรโต
ในปี 1988 ชายคนหนึ่งจากทางตอนเหนือของฝรั่งเศสได้ซื้อที่ดินเต็มไปด้วยหินในแซ็ง-จูเลียง (Saint-Julien) เขาเคยดำรงตำแหน่งอดีตประธานบริษัทอุตสาหกรรมเกษตรและอาหารรายใหญ่ และไม่มีประสบการณ์ในการทำไวน์แม้แต่น้อย เอกสารข่าวอย่างเป็นทางการกล่าวถึงการเข้าซื้อกิจการครั้งนี้ว่าเป็น “งานปลุกเจ้าหญิงนิทรา” ชื่อที่ปาทริก มาโรโต (Patrick Maroteaux) เลือกคือชาโต บรานาร์-ดูว์ครู (Château Branaire-Ducru) จากนั้นตลอดระยะเวลาราวสามทศวรรษ การบริหารกิจการก็ค่อย ๆ ถูกส่งต่อไปยังบุตรชายอย่างเงียบ ๆ
ชื่อนี้ค่อนข้างชวนสับสนอยู่บ้าง เพราะในภูมิภาคเดียวกันยังมีชาโตระดับ 2 ที่มีชื่อคล้ายกันคือ “ดูว์ครู-โบกายู (Ducru-Beaucaillou)” ทั้งสองชาโตต่างมีคำว่า “ดูว์ครู (Ducru)” ร่วมกัน แต่กลับเดินทางผ่านประวัติศาสตร์ที่แยกจากกันโดยสิ้นเชิง จุดร่วมนี้แท้จริงแล้วมาจากสายเลือดเดียวกันหรือไม่? และยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือเรื่องราวของการแบ่งแยกผืนดินซึ่งย้อนกลับไปได้ถึงปี 1680
| รายการ | รายละเอียด |
|---|---|
| ชื่อทางการ | ชาโต บรานาร์-ดูว์ครู (Château Branaire-Ducru) |
| ตำบล/เขต | แซ็ง-จูเลียง (เมด็อก) (Saint-Julien, Médoc), Saint-Julien AOC |
| การจัดระดับปี 1855 | ระดับ 4 (Quatrième Cru) |
| เซคันด์ไวน์ | ดูว์ลุก เดอ บรานาร์-ดูว์ครู (Duluc de Branaire-Ducru) |
| ไร่องุ่น | ประมาณ 60 เฮกตาร์ ครอบคลุมพื้นที่ดินย่อยราว 15 แห่ง / กาแบร์เนโซวีญง 65% แมร์โล 28% เปอตีแวร์โด 4% กาแบร์เนฟร็อง 3% / อายุเฉลี่ยของเถาองุ่น 35 ปี |
| เจ้าของปัจจุบัน | ตระกูลมาโรโต (Maroteaux) (เข้าซื้อกิจการปี 1988) |
| ประธานคนปัจจุบัน | ฟร็องซัว-กซาวีเย มาโรโต (François-Xavier Maroteaux) (สืบทอดตำแหน่งปี 2017) |
| ผู้อำนวยการฝ่ายผลิตไวน์ | ฌ็อง-โดมินิก วีโด (Jean-Dominique Videau) (ตั้งแต่ปี 2002) |
| ปีสำคัญ | 1680 — เข้าซื้อส่วนหนึ่งของที่ดินเบเชอแวล / 1824 — ตระกูลดูว์ลุกสร้างชาโต / 1855 — ได้รับการจัดระดับ 4 / 1988 — ตระกูลมาโรโตเข้าซื้อกิจการ เริ่มผลิตเซคันด์ไวน์ / 2017 — ฟร็องซัว-กซาวีเย มาโรโต สืบทอดการบริหาร |
ปี 1680 ผืนดินที่ถือกำเนิดจากส่วนหนึ่งของเบเชอแวล
ในปี 1680 ชายชื่อฌ็อง-บัปติสต์ บรานาร์ (Jean-Baptiste Branaire) มองเห็นศักยภาพในผืนดินที่เต็มไปด้วยหิน จึงเข้าซื้อส่วนหนึ่งของที่ดินเบเชอแวล (Beychevelle) ซึ่งในขณะนั้นมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ นี่คือจุดเริ่มต้นของชาโตแห่งนี้ สื่อไวน์บางสำนักรายงานว่า เมื่อดยุกแห่งเอแปร์นง (Duc d’Épernon) ผู้เป็นเจ้าของที่ดินเบเชอแวลในขณะนั้นเสียชีวิตลงในปี 1642 ที่ดินผืนใหญ่ซึ่งแบกรับหนี้สินจำนวนมากก็ค่อย ๆ ถูกแบ่งและขายออกไปเพื่อชำระหนี้แก่เจ้าหนี้ และบรานาร์-ดูว์ครูก็เป็นหนึ่งในที่ดินหลายแห่งที่ถือกำเนิดขึ้นจากกระบวนการนั้น
ในปี 1824 ตระกูลดูว์ลุก (du Luc) ได้สร้างคฤหาสน์สไตล์นีโอคลาสสิกที่มีเสน่ห์แบบสถาปัตยกรรมปัลลาดีโอ (Palladian) ซึ่งเป็นอาคารที่ยังคงเป็นหน้าตาของชาโตแห่งนี้มาจนถึงปัจจุบัน หลังจากนั้นที่ดินได้ตกทอดไปยังญาติคือกุสตาฟ ดูว์ครู (Gustave Ducru) และอยู่ในความครอบครองของตระกูลเดียวกันเรื่อยมาจนถึงปี 1919 แม้จะยังไม่มีการยืนยันแน่ชัดจากแหล่งข้อมูลต่าง ๆ ว่าชื่อ “ดูว์ครู” ถูกเพิ่มเข้าไปในฉลากอย่างเป็นทางการเมื่อใด แต่สื่อไวน์บางสำนักรายงานว่า การที่กุสตาฟเพิ่มชื่อของตนเองเข้าไปนี้เองที่ทำให้ชื่อ “ชาโต บรานาร์-ดูว์ครู” กลายเป็นชื่อที่ใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน ในปี 1855 ที่ดินแห่งนี้ได้รับเลือกให้เป็นกร็องครูคลาสเซระดับ 4 (Grand Cru Classé) ในการจัดระดับของเมด็อก ส่วนผู้เป็นเจ้าของระหว่างปี 1919 ถึง 1988 นั้น สื่อบางสำนักระบุชื่อตระกูลตาปีเอ (Tapie) แต่รายละเอียดยังไม่ชัดเจน
เหตุใดสองชาโตที่ใช้ชื่อ “ดูว์ครู” ร่วมกันจึงเดินคนละเส้นทาง
บรานาร์-ดูว์ครู และดูว์ครู-โบกายู หากนำสองชื่อนี้มาวางเรียงกัน ใครก็ตามคงจินตนาการว่าเป็นสายตระกูลเดียวกันที่แยกออกเป็นสองสาขา แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าบรานาร์-ดูว์ครูแยกตัวออกมาจากดูว์ครู-โบกายูโดยตรงนั้นยังไม่สามารถยืนยันได้ ไม่พบทั้งบันทึกที่ยืนยันความเชื่อมโยงทางสายเลือดระหว่างทั้งสอง และไม่พบบันทึกที่ปฏิเสธความเชื่อมโยงดังกล่าวเช่นกัน
ชาโต ดูว์ครู-โบกายู (Château Ducru-Beaucaillou) ระดับ 2 ซึ่งตั้งอยู่ข้างเคียงนั้น ตามเว็บไซต์ทางการระบุว่าชื่อของชาโตมาจากคำว่า “beaux cailloux” (กรวดสวยงาม) ซึ่งเป็นกรวดที่กล่าวกันว่าแม่น้ำการอนน์ (Garonne) สายเก่าได้พัดพามาทับถมไว้ในยุคน้ำแข็งกึนซ์ (Günz) ช่วงต้นสมัยไพลสโตซีน เมื่อราวสองล้านปีก่อน ตลอดสามศตวรรษที่ผ่านมา หกตระกูล ได้แก่ เดฌ็อง เบร์เฌอรง ดูว์ครู จอห์นสตัน เดอบาร์ และบอรี ได้สืบทอดที่ดินแห่งนี้ต่อกันมา แม้จะมีชื่อ “ดูว์ครู” เหมือนกัน แต่สายตระกูลนี้ไม่มีบันทึกใดที่แสดงความเชื่อมโยงทางสายเลือดกับบรานาร์-ดูว์ครู ทั้งที่ตั้งอยู่บนผืนดินติดกัน แต่เส้นทางที่สองชาโตนี้ผ่านมาก็แยกจากกันเท่าที่มีบันทึกไว้
ปี 1988 ปีที่เจ้าหญิงนิทราถูกปลุกให้ตื่น
ในปี 1988 ปาทริก มาโรโตได้เข้าซื้อที่ดินแห่งนี้และเริ่มบริหารกิจการในรูปแบบธุรกิจครอบครัว สำหรับเขาซึ่งเคยเป็นอดีตประธานบริษัทอุตสาหกรรมเกษตรและอาหารรายใหญ่ การทำไวน์ถือเป็นดินแดนที่ไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย ถึงกระนั้นเขาก็เริ่มเปิดยุคสมัยใหม่ให้กับที่ดินแห่งนี้ ในปีเดียวกันนั้นเอง การผลิตเซคันด์ไวน์ “ดูว์ลุก เดอ บรานาร์-ดูว์ครู” ก็เริ่มต้นขึ้น ไวน์นี้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลดูว์ลุกผู้สร้างคฤหาสน์แห่งนี้ขึ้นในปี 1824
ในปี 1991 มาโรโตได้ปรับปรุงอุปกรณ์การผลิตไวน์ให้ทันสมัย โดยนำถังหมักระบบแรงโน้มถ่วง (gravity-flow) ซึ่งถือเป็นแนวทางที่ทันสมัยและเป็นหนึ่งในรายแรก ๆ ของภูมิภาคบอร์โดในขณะนั้นมาใช้ บทบาทของเขาในฐานะนักบริหารก็ขยายกว้างขึ้นเช่นกัน เขาดำรงตำแหน่งประธานสหภาพกร็องครูแห่งบอร์โด (Union des Grands Crus de Bordeaux) ตั้งแต่ปี 2000 ถึง 2008 และดำรงตำแหน่งประธานแอปเปลลาซียงแซ็ง-จูเลียงตั้งแต่ปี 2004 ถึง 2017 จนได้รับการขนานนามว่าเป็น “ทูตแห่งบอร์โดและบรานาร์-ดูว์ครู”
ในปี 2015 บุตรชายฟร็องซัว-กซาวีเย มาโรโต ผู้จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยปารีส-โดฟีน (Paris-Dauphine) และเคยทำงานอยู่ในแวดวงการเงิน ได้เข้ามาร่วมงานที่ที่ดินแห่งนี้ ในปี 2017 การบริหารกิจการถูกส่งต่อจากพ่อสู่ลูก และในปีเดียวกันนั้นฟร็องซัว-กซาวีเยก็รับตำแหน่งประธานแอปเปลลาซียงแซ็ง-จูเลียงต่อจากบิดาด้วย ไร่องุ่นซึ่งมีพื้นที่ราว 60 เฮกตาร์ แบ่งเป็นพื้นที่ดินย่อยประมาณ 15 แห่งนั้น ปลูกกาแบร์เนโซวีญงเป็นหลัก ร่วมกับแมร์โล เปอตีแวร์โด และกาแบร์เนฟร็อง โดยมีดินกรวดที่ทับถมอยู่บนชั้นดินเหนียวใกล้ปากแม่น้ำฌีรงด์ (Gironde) เป็นตัวหล่อเลี้ยงเถาองุ่น ที่ดินซึ่งเคยถูกปลุกให้ตื่นโดยอดีตประธานผู้ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านไวน์มาก่อน บัดนี้ได้ถูกส่งต่อมาอยู่ในมือของทายาทรุ่นที่สองแล้ว
3 เรื่องที่รู้แล้วเล่าต่อได้
- ชาโตที่ถือกำเนิดจากส่วนหนึ่งของเบเชอแวลในปี 1680 ฌ็อง-บัปติสต์ บรานาร์มองเห็นศักยภาพในผืนดินที่เต็มไปด้วยหิน จึงเข้าซื้อส่วนหนึ่งของที่ดินเบเชอแวลซึ่งในขณะนั้นมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ นี่คือจุดเริ่มต้นของชาโตแห่งนี้
- ผู้ซื้อคือนักบริหารที่ไม่มีประสบการณ์ด้านไวน์เลย ในปี 1988 ปาทริก มาโรโต อดีตประธานบริษัทอุตสาหกรรมเกษตรและอาหารรายใหญ่ ได้เข้าซื้อที่ดินแห่งนี้และเริ่มบริหารกิจการในรูปแบบธุรกิจครอบครัว
- สองชาโตที่ใช้ชื่อ “ดูว์ครู” ร่วมกันไม่มีบันทึกยืนยันความเชื่อมโยงทางสายเลือด ชาโตแห่งนี้ใช้ชื่อร่วมกับดูว์ครู-โบกายูที่ตั้งอยู่ข้างเคียง โดยไม่มีบันทึกใดยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างกัน
