สองบุคลิกแห่งมินาเบะ: Fuu และ Yii จากสวนเดียวกัน

บ๊วยนันโกะจากสวนเดียวกัน แช่ในฮงมิรินหรือจิน เมื่อเปลี่ยนสุราที่ใช้แช่ บุคลิกของอุเมะชุก็เปลี่ยนไป

เมืองมินาเบะ จังหวัดวากายามะ เป็นแหล่งปลูกบ๊วยพันธุ์นันโกะ การเกษตรที่อาศัยทั้งป่าโดยรอบและสวนบ๊วยได้รับการรับรองเป็นมรดกทางการเกษตรที่สำคัญของโลก ในนามระบบการปลูกบ๊วยมินาเบะ–ทานาเบะ การปลูกบ๊วยจึงไม่ใช่เพียงงานเพาะปลูกผลไม้ แต่ยังเป็นวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาในพื้นที่นี้ด้วย

บ๊วยนันโกะที่ปลูกในสวนของผู้ผลิตในเมืองนี้เป็นจุดเริ่มต้นของอุเมะชุสองแบบ ได้แก่ CU9-Fuu / Mirin Base และ CU9-Yii / Gin Base ทั้งสองเป็นผลงานของเรียว ทาคาดะ แห่ง CU9 ผู้พัฒนาแบรนด์ Minabe Craft Umeshu และเริ่มจากการเก็บบ๊วยด้วยมือเมื่อสุกเต็มที่บนต้น วัตถุดิบที่มีจุดเริ่มต้นร่วมกันกลายเป็นสองบุคลิกที่แตกต่างกันได้อย่างไร

สวนเดียวกัน สองแนวคิด

การใช้บ๊วยจากสวนของตนเองทำให้สามารถรู้ได้ว่าผลไม้เติบโตที่ใด ความเชื่อมโยงที่ใกล้ชิดระหว่างแหล่งวัตถุดิบกับงานของผู้ผลิตเป็นพื้นฐานร่วมกันของ Fuu และ Yii

ในปี 2008 มินาเบะได้รับการรับรองเป็นเขตพิเศษอุเมะชุคิชูมินาเบะ สำหรับการผลิตอุเมะชุภายในเมืองโดยใช้บ๊วยที่ปลูกในเมือง ปริมาณการผลิตขั้นต่ำที่เป็นเงื่อนไขของใบอนุญาตถูกปรับลดลง ผู้ประกอบการรายย่อยจึงเข้าสู่การผลิตได้ง่ายขึ้น นี่คือส่วนหนึ่งของบริบทที่เปิดทางให้ผู้ผลิตแปรรูปบ๊วยท้องถิ่นตามแนวคิดของตนเอง

สิ่งที่แยก Fuu ออกจาก Yii คือการเลือกสุราสำหรับแช่บ๊วย Fuu ใช้ฮงมิริน ส่วน Yii ใช้คราฟต์จินเป็นเบส

Fuu เลือกฮงมิริน

Fuu ใช้ฮงมิรินชื่อ Me ซึ่งเป็นแบรนด์ของคันดะ โทชิมายะ วัตถุดิบของ Me คือข้าวเหนียวญี่ปุ่น ข้าวโคจิ และโชจูคุมะจากจังหวัดคุมาโมโตะ CU9 พัฒนา Fuu โดยแช่บ๊วยนันโกะสุกเต็มที่ในฮงมิรินนี้นานหกเดือน

การผลิต Fuu ไม่มีการเติมน้ำตาล ความหวานมาจากน้ำตาลที่มีอยู่ในฮงมิริน ระหว่างการทำมิริน เอนไซม์จากโคจิจะเปลี่ยนแป้งในข้าวให้เป็นน้ำตาล คำว่าไม่เติมน้ำตาลจึงไม่ได้หมายความว่าไม่มีน้ำตาลอยู่เลย

Fuu มีแอลกอฮอล์ 8% โดยนำความหวานของฮงมิรินมาประกอบกับความเปรี้ยวของบ๊วยนันโกะ จึงเป็นอุเมะชุที่ใช้ลักษณะของทั้งข้าวและบ๊วยร่วมกัน แม้ฮงมิรินจะเป็นที่รู้จักในฐานะเครื่องปรุงอาหาร แต่ที่นี่มันทำหน้าที่เป็นสุราสำหรับแช่บ๊วยโดยตรง

Yii เลือกคราฟต์จิน

Yii ใช้คราฟต์จิน Sakaki จากโรงกลั่นคิชูคุมาโนะในจังหวัดวากายามะเป็นเบส วัตถุดิบจากพืช เช่น เปลือกผลไม้ เมล็ด และใบ ที่ใช้แต่งกลิ่นจินเรียกว่าโบทานิคัล นอกจากจูนิเปอร์แล้ว Sakaki ยังใช้โบทานิคัลอย่างผลไม้ตระกูลส้มและพริกซันโช โดยมีวัตถุดิบจากวากายามะรวมอยู่ด้วย

สำหรับ Yii ไม่เพียงบ๊วยเท่านั้นที่เชื่อมโยงกับวากายามะ การผลิตจินที่ใช้เป็นเบสก็เกิดขึ้นในจังหวัดนี้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าโบทานิคัลทุกชนิดมีแหล่งปลูกเดียวกับสถานที่ผลิตจิน แหล่งปลูกบ๊วยและวิธีทำจินทำให้เห็นความสัมพันธ์กับพื้นที่จากสองด้าน

Yii มีแอลกอฮอล์ 26% และใช้น้ำตาลที่ผลิตจากชูการ์บีตเพื่อให้ความหวาน กลิ่นและความเปรี้ยวของบ๊วยนันโกะผสานกับกลิ่นคล้ายพืชและเครื่องเทศที่มาจากจิน วิธีสร้างกลิ่นรสจึงแตกต่างจาก Fuu ซึ่งอาศัยความหวานของฮงมิริน

สิ่งที่ทำให้ทั้งสองต่างกัน

ความแตกต่างไม่ได้อยู่ที่ปริมาณแอลกอฮอล์เพียงอย่างเดียว เมื่อดูทั้งสุราที่ใช้แช่บ๊วยและแหล่งที่มาของความหวาน ก็จะเห็นวิธีผลิตของแต่ละแบบชัดขึ้น

การเปรียบเทียบนี้ไม่ได้จัดอันดับว่าแบบใดดีกว่า แต่แสดงให้เห็นว่าบ๊วยจากสวนเดียวกันสามารถกลายเป็นอุเมะชุที่ต่างกันได้ ด้วยการเลือกสุราที่ใช้แช่และแหล่งความหวาน

ความหลากหลายของอุเมะชุจากมินาเบะ

แม้ในการอธิบายอุเมะชุสองแบบนี้ในกรุงเทพฯ คำกว้าง ๆ ว่าอุเมะชุญี่ปุ่นก็ยังบอกความแตกต่างได้ไม่ครบ ฮงมิรินนำความหวานจากข้าวมาเป็นส่วนหนึ่งของผลิตภัณฑ์ ส่วนจินนำกลิ่นจากพืชเข้ามา เมื่อย้อนดูสุราที่ใช้เป็นเบส เราจึงเห็นอีกด้านของผลไม้ชนิดเดียวกัน

Fuu และ Yii ไม่ใช่เพียงอุเมะชุสูตรเดียวกันที่ปรับให้เข้มหรือเบาลง แต่เป็นสองคำตอบที่เริ่มจากสวนเดียวกันแล้วเลือกใช้วัตถุดิบและวิธีผลิตต่างกัน แม้ประวัติศาสตร์การปลูกบ๊วยจะสืบทอดต่อมา ทางเลือกว่าจะนำบ๊วยมาใช้อย่างไรก็ยังเปิดกว้างสำหรับผู้ผลิตในปัจจุบัน

(Mr. Bacchus)

This article explores the ingredients, production methods and cultural background of CU9’s Fuu and Yii. It does not promote or encourage alcohol consumption. Intended for readers aged 20 and over.

บทความนี้นำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุดิบ วิธีการผลิต และภูมิหลังทางวัฒนธรรมของ Fuu และ Yii จาก CU9 มิได้มีเจตนาส่งเสริมหรือโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ สำหรับผู้อ่านอายุ 20 ปีขึ้นไป